Από Σάββας Δ. Βλάσσης
Η φρεγάτα ΚΙΜΩΝ, είναι όντως ένα απόκτημα που εδώ και μερικές ημέρες, κοσμεί τον Στόλο. Το επόμενο διάστημα, το πλήρωμα θα ασχοληθεί με την επιχειρησιακή “κατάκτηση” των μεγάλων δυνατοτήτων που προσφέρουν τα συστήματα και τα όπλα του πλοίου, σε υποβρύχιο, επιφανείας και αντιαεροπορικό πόλεμο.
Δικαίως καμαρώνει και ο κόσμος, επειδή το απόκτημα αυτό προέρχεται από τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών. Αλλά όταν καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός και το συναίσθημα, όλοι μπορούν και πρέπει να δούνε την συνολικότερη εικόνα. Οι αρμόδιοι, πρέπει ήδη να το κάνουν από πολύ πριν.
Ας σκεφτούμε ένα δευτερόλεπτο. Αυτό που καμαρώνουμε, είναι επίτευγμα των αμυντικών βιομηχανιών της Γαλλίας, το οποίο απλώς το αγοράσαμε. Βεβαίως, προς ώρας, υπάρχουν ελλείψεις στον οπλισμό και τα συστήματα των πλοίων, όπως έχουμε επισημάνει από το περασμένο καλοκαίρι ήδη. Τα οποία σε ένα άλφα ή βήτα βάθος χρόνου, αναμένεται να διευθετηθούν.
Αντικρύζοντας τις συγκινητικές εικόνες από την υποδοχή της ΚΙΜΩΝ, οι πιο ειδικοί θα πρέπει να αναρωτηθούν, όταν αγοράζαμε ξένα πλοία πριν από κάποια χρόνια, τί συνεισέφεραν τότε στο έργο ελληνικές εταιρείες και Έλληνες επιστήμονες, μηχανικοί, τεχνικοί και να το συγκρίνουν με το σήμερα.
Ναι, κάποιοι τομείς του πλοίου, κατασκευάστηκαν σε ελληνικά ναυπηγεία και εταιρείες, κάτι που έχει προβληθεί και διαφημιστεί δεόντως. Αλλά παλαιότερα, τα ελληνικά ναυπηγεία ενεπλέκοντο στην ναυπήγηση ολόκληρου του πλοίου, είτε αυτό ήταν φρεγάτα, είτε ΤΠΚ κ.ο.κ. Σήμερα;
Παρά τις δηλώσεις των επισήμων περί δήθεν εξασφαλίσεως συμμετοχής ελληνικών εταιρειών κατά 12% του έργου στην σύμβαση των τριών πρώτων φρεγατών, έχουμε γράψει ότι μέχρι σήμερα, βάσει των συμβάσεων που έχουν υπογραφεί, αυτό δεν ξεπερνά το 3%. Η εικόνα αυτή, δεν ανακλά μόνο την διάθεση των Γάλλων να δώσουν σοβαρό έργο αλλά και την πρόθεση των αρμοδίων να πιέσουν, όπως και τις δυνατότητες της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας ως κλάδου συνολικώς. Και εδώ, είναι που ερχόμαστε στις ευθύνες των κυβερνητικών και των αρμοδίων υπηρεσιών, για την κατάσταση του κλάδου.
Δέσμευση της Naval Group για ανάθεση έργων πλέον των 200 εκατ. € σε ελληνικές εταιρείες
Στο κατάστρωμα της φρεγάτας, διακρίνεται το πυροβόλο 76 mm και δύο τηλεχειριζόμενοι πύργοι πυροβόλων 20 mm. Παλαιότερα, τα πυρομαχικά των δύο συγκεκριμένων διαμετρημάτων, έβγαιναν από την γραμμή παραγωγής της ΕΑΣ ΑΕΒΕ. Στο Συγκρότημα Εργοστασίων Υμηττού παρήγαγε τα μεταλλικά μέρη πυρομαχικών μεσαίων και μεγάλων διαμετρημάτων ενώ στο Συγκρότημα Εργοστασίου Λαυρίου γινόταν η γόμωση και συναρμολόγηση πυρομαχικών μεσαίων και μεγάλων διαμετρημάτων. Με την κυβερνητική πολιτική που ακολουθήθηκε από το 2021, έχει αδρανοποιηθεί η γραμμή παραγωγής του Συγκροτήματος Εργοστασίου Υμηττού και προς το παρόν, όποια νέα σύμβαση πυρομαχικών θέλει να αναθέσει το Πολεμικό Ναυτικό, αυτή μπορεί να υλοποιηθεί μόνο μέσω της κοινοπραξίας που έχει δημιουργηθεί με την ΕΑΣ. Δηλαδή ενώ προηγουμένως υπήρχε πλήρης αυτάρκεια της ελληνικής κρατικής εταιρείας στην παραγωγή των συγκεκριμένων πυρομαχικών, τώρα αυτή πρέπει να συνεργαστεί με ξένο κατασκευαστή.
Η ΕΑΣ ΑΒΕΕ επίσης, στο Συγκρότημα Εργοστασίου Μάνδρας, είχε κατασκευάσει και συναρμολογήσει ναυτικούς πύργους για πυροβόλα OTOBreda των 30 mm που εξόπλισαν τα Περιπολικά Ανοικτής Θαλάσσης του ΛΣ-ΕΛΑΚΤ προ 20ετίας. Το Συγκρότημα Εργοστασίου Λαυρίου επίσης, κατασκεύαζε κάννες μεσαίων διαμετρημάτων 20 και 30 mm. Σήμερα;
Ο υπόλοιπος οπλισμός των FDI HN, περιλαμβάνει τρεις διαφορετικούς τύπους κατευθυνομένων βλημάτων. Αγοράστηκαν και θα αγοραστούν και άλλοι στο μέλλον, για επόμενα προγράμματα. Και εδώ, δεν υπάρχει η παραμικρή βιομηχανική συμμετοχή. Παρεμπιπτόντως, το Συγκρότημα Εργοστασίου Λαυρίου της ΕΑΣ, ήταν πιστοποιημένο από το ΝΑΤΟ ως Εγκατάσταση Συναρμολόγησης Αποσυναρμολόγησης Πυραύλων (MADF) – μία από τις πέντε εγκαταστάσεις παγκοσμίως με αυτή την πιστοποίηση…
Τίποτε εκ των ανωτέρω, δεν μπορεί να υπολογίζεται σήμερα ως βιομηχανική υποδομή που θα υποστηρίξει ένα μείζον πρόγραμμα όπως αυτό των φρεγατών ή άλλων μονάδων κρούσεως του Πολεμικού Ναυτικού.
Ελλείψεις φρεγατών FDI HN – Εκκρεμεί ακόμη η προμήθεια βλημάτων RIM-116
Αποκαλύπτονται σε όλη τους την έκταση οι καταστροφικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στις κρατικές εταιρείες της Αμυντικής Βιομηχανίας αλλά και την ναυπηγική βιομηχανία. Χάθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό υποδομές, τεχνολογία και τεχνογνωσία, για την απόκτηση των οποίων είχαν διατεθεί πόροι σε βάθος δεκαετιών. Οι κυβερνήσεις, νόμιζαν και νομίζουν ότι με ιδιωτικοποιήσεις ή συνεργασίες με αποικιοκρατικούς όρους, ξεφορτώνονται βαρίδια κρατικών βιομηχανιών, επειδή ποτέ δεν σχεδίασαν μία σοβαρή πολιτική σταθερής αναπτύξεώς τους με λελογισμένους πόρους, βάσει στρατηγικού σχεδίου αυτάρκειας στους εξοπλισμούς. Γοητευμένοι από τα “επιχειρήματα” των αντιπροσώπων, αδιαφόρησαν για το ότι έτσι χάνεται ο όποιος βαθμός αυτάρκειας είχε αναπτύξει η χώρα και είχε καταφέρει να “επιβιώσει”.
Ενώ για τα όπλα, η κρατική αμυντική βιομηχανία δεν είναι σε θέση πλέον να καλύψει με αυτάρκεια ακόμη και τα βασικά, πιο υποσχόμενη δείχνει η κατάσταση με την άλλη κρατική επιχείρηση, την ΕΑΒ. Έχοντας αναλάβει, σε ανύποπτο χρόνο, αναπτυξιακό έργο σε συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, βρέθηκε σε θέση να μπορεί να συζητήσει κάποια πράγματα για τον εξοπλισμό των FDI HN στο μέλλον. Το σύστημα ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ, αποτελεί ήδη αντικείμενο που εξετάζεται. Στην πραγματικότητα, η εταιρεία μπορεί να καλύψει την απουσία της ΕΑΣ από τον χώρο των πυρομαχικών, αναλαμβάνοντας την ανάπτυξη κάποιου κατευθυνόμενου όπλου που θα μπορεί να εξοπλίσει συμπληρωματικώς τις φρεγάτες. Η πρόσβαση σε τεχνολογίες είναι ευχερέστερη και η διαδικασία μπορεί να διευκολυνθεί μέσω συνεργασίας με ιδιωτικές ελληνικές εταιρείες.
Οι τελευταίες, είναι σε θέση επίσης να “υποστηρίξουν” έργο συμμετοχής στις φρεγάτες, συμπληρώνοντας μελλοντικώς τον εξοπλισμό τους. Βήματα μπορούν να γίνουν σε επίπεδο αισθητήρων αλλά ακόμη και σε επίπεδο οπλισμού. Αν οι MM40 Exocet Block3c είναι, όχι μόνο πανάκριβοι αλλά και λίγοι, μόλις οκτώ, ένα φθηνό περιπλανόμενο πυρομαχικό σε ναυτική έκδοση εκτοξεύσεως, είναι εντός των δυνατοτήτων ορισμένων ελληνικών εταιρειών με εμπειρία.
Ας ανεβάσουν λοιπόν οι αρμόδιοι τα μανίκια κι ας πιάσουν δουλειά. Μην περιμένουμε από τους Γάλλους να μας δώσουν ό,τι προαιρούνται αλλά να αποφασίσουν οι αρμόδιοι τι από αυτά που μπορούν να προσφέρουν ελληνικές εταιρείες, να εξοπλίσει τα νέα αποκτήματα του Στόλου.
Φουλ “από το ράφι” αλλά μήπως να αναπτύξουμε πύραυλο cruise;
