Από Σάββας Δ. Βλάσσης
Το τουρκικό Υπουργείου Αμύνης ανακοίνωσε στις 17 Σεπτεμβρίου την μετεγκατάσταση της 51ης Ταξιαρχίας Κομμάντο, στο πλαίσιο αποφάσεως του περασμένου Ιουνίου, σχετιζόμενης με τις επιχειρησιακές ανάγκες. Η ταξιαρχία μεταφέρθηκε από το Χοζάτ της επαρχίας Τούντζελι στην Ανατολική Τουρκία και εδρεύει πλέον στα Σώκια Αϊδινίου, έναντι της Σάμου.
Η μετακίνηση δυνάμεων από την Νοτιοανατολική Τουρκία, δικαιολογείται από την δραστική μείωση της εντάσεως εκεί, όπου παλαιότερα ανέπτυσσε έντονη ανταρτική δράση το κουρδικό κίνημα. Η πύκνωση δε των δυνάμεων υψηλής ετοιμότητος έναντι των ελληνικών νήσων στο Αιγαίο, αποκαλύπτει την απόδοση ολοένα και μεγαλύτερης προτεραιότητος εκεί.
Επανέρχεται λοιπόν εντονότερο το ζήτημα της ετοιμότητος των ελληνικών φρουρών στις κύριες κι ενδιάμεσες νήσους, οι οποίες τις τελευταίες δεκαετίες έχουν υποχρεωθεί να επεκτείνουν δραστικώς την παρουσία τους και σε περισσότερες μικρονήσους, λόγω της διαρκώς εξελισσόμενης τουρκικής επιθετικότητος. Το παράδοξο όμως είναι ότι ενώ η τουρκική επιθετικότητα εντείνεται και αυξάνονται οι δυνάμεις ελιγμού του εχθρού, οι ελληνικές δυνάμεις, των οποίων η παρουσία έπρεπε να απλωθεί – αραιώσει ακόμη περισσότερο, μειώνονται…
Από την δεκαετία του 2000, για λόγους ασκήσεως παλαιοπολιτικής, η διάρκεια της στρατιωτικής θητείας μειώθηκε δραστικώς και μισό αιώνα μετά, η αύξησή της δεν κατέστη μέρος ούτε της φιλόδοξης προσπαθείας του ΥΕΘΑ Νίκου Δένδια, που τιτλοφορήθηκε “Ατζέντα 2030”. Τοιουτοτρόπως, μέχρι το ορόσημο του 2030, οι ελληνικές φρουρές στις νήσους του Αιγαίου θα συνεχίσουν να μειώνονται από πλευράς δυνάμεων, λόγω του συνδυασμού παραγόντων που οδηγεί σε αυτό το φαινόμενο τις τελευταίες δεκαετίες.
Τουρκικά μέσα, αναφέρουν ότι η δύναμη της 51ης Ταξιαρχίας Κομμάντο ανέρχεται σε 2.000 περίπου άτομα. Το φυσιολογικό ερώτημα που θα έπρεπε να απασχολεί τον καθένα στο ΥΠΕΘΑ και τα Γενικά Επιτελεία, είναι εάν αυτή την στιγμή όλη η ενεργός δύναμη της φρουράς της Σάμου, φθάνει αυτό το νούμερο.
Με 9 μήνες θητεία, η εμπειρία δείχνει ότι οι μεγάλες απαιτήσεις για μέτρα φυλάξεως σε διάσπαρτα Επιτηρητικά Φυλάκια και μικρονήσους, επιδρούν αρνητικώς στην επάνδρωση και την ετοιμότητα των μονάδων στις κύριες νήσους. Οι τελευταίες, λόγω της πάγιας χαμηλής επανδρώσεως λόγω μικρής θητείας, οδήγησαν σε διαδοχικές αναδιοργανώσεις, με κατάργηση μονάδων ή και συγχωνεύσεις, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περισωθεί κάτι. Χαμηλές επανδρώσεις, σημαίνει μειωμένο επίπεδο εκπαιδεύσεως και συνολικώς, μειωμένη ετοιμότητα και αξιόμαχο.
ΔΕΠ: Προσδοκίες και περιορισμοί των Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων
Οι προσπάθειες για βελτίωση της εκπαιδεύσεως, όσο και η μεγαλύτερη επένδυση στις εφεδρικές δυνάμεις, δεν επιλύουν το πρόβλημα της μειωμένης ετοιμότητος των ενεργών μονάδων. Ο εχθρός διαθέτει υπερεπαρκείς δυνάμεις υψηλής ετοιμότητος που μπορούν να ενεργήσουν ταχέως και εάν ένα αμυνόμενο Μηχανοκίνητο Τάγμα επί παραδείγματι, σε δεδομένο χρόνο, είναι σε θέση να κινήσει με την ενεργό δύναμή του μόνο το 50-60% των μέσων του και να επανδρώσει ανάλογο ποσοστό στοιχείων βαρέων όπλων κ.λπ. μόνο, τότε η αμυνόμενη φρουρά είναι ήδη αδυνατισμένη, παρά τα όσα δείχνει στα χαρτιά.
Με άλλα λόγια, ενώ ο επιτιθέμενος μπορεί να σχεδιάζει και είναι σε θέση να εφαρμόσει σχέδια ταχύτατα, ο ασθενής αμυνόμενος που στηρίζεται σε μια σειρά σημαντικών προϋποθέσεων ως όρων εφαρμογής των σχεδίων του, θα εισέλθει στον αγώνα από μειονεκτική θέση. Την κατάσταση επιδεινώνει το γεγονός ότι η πρωτοβουλία κινήσεων ανήκει στον επιτιθέμενο.
Πέρα όμως από τις νησιωτικές φρουρές, ανάλογες προκλήσεις αντιμετωπίζουν και οι μονάδες αντιδράσεως – ενισχύσεως στον ηπειρωτικό κορμό και την Κρήτη, που σχεδιάζεται να ενεργήσουν αντεπιθετικώς. Εάν και αυτές απαιτούν την συμπλήρωση της ενεργού δυνάμεως με σημαντικό δυναμικό Αποστολών Συμπληρώσεως, ο ρόλος και η αξιοπιστία τους υποβαθμίζονται.
Πρέπει επίσης να ληφθεί υπ’ όψιν, η δομική αδυναμία όλων των κυβερνήσεων στην ροπή μικροπολιτικών πρακτικών με κόστος για τις μονάδες των πρόσω. Όταν η χώρα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο, οι πολιτικοί υπεύθυνοι επιτρέπουν στην διαδικασία των τακτικών μεταθέσεων να μειωθεί σοβαρά ο αριθμός του προσωπικού που τοποθετείται στις ακριτικές φρουρές, έναντι του αντιστοίχου αριθμού αυτών που από τις μονάδες των πρόσω λαμβάνουν διαταγές μεταθέσεως στην ηπειρωτική χώρα.
Συνοπτικώς, επειδή η πολιτική ηγεσία φοβήθηκε το στοιχειώδες μέτρο αυξήσεως της στρατιωτικής θητείας, επενδύει μόνο στην ενίσχυση με διαφόρους τρόπους του υπάρχοντος αποτυπώματος των ενεργών δυνάμεων, οι οποίες όμως σταδιακώς συρρικνώνονται. Αυτό, θα μπορούσε να θεωρηθεί επαρκές εφόσον οι δυνάμεις του εχθρού παρέμεναν ίδιες. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι οι τουρκικές δυνάμεις απέναντι διαρκώς αυξάνονται ενώ οι ελληνικές φρουρές δεν αναπτύσσονται. Η περίπτωση της Σάμου, είναι αποκαλυπτική: ενώ μια ολόκληρη ταξιαρχία τάχθηκε απέναντί της, η “Ατζέντα 2030” δεν θα φέρει στην φρουρά, ούτε μία επιπλέον διμοιρία σε αριθμούς.
“Δεκαπλάσια απειλή” αλλά ούτε σκέψη για αύξηση θητείας στην Ελλάδα
