Από Σάββας Δ. Βλάσσης
Την νύκτα 18/19 Αυγούστου, το Ισραήλ πραγματοποίησε αεροπορικές επιδρομές στην Συρία, προσβάλοντας την στρατιωτική αεροπορική βάση Αμπού αλ Ντουχούρ στην Βορειοδυτική Συρία και στην Κεντρική Συρία τις βάσεις στην Χάμα και Τ-4 κοντά στην Παλμίρα. Σε όλες τις επιθέσεις, καταστράφηκαν υποδομές, όπως οι διάδρομοι αποπροσγειώσεως, υπόστεγα, αποθήκες κ.λπ. Δεν υπήρξε καμμία ανθρώπινη απώλεια, κάτι που προφανώς ενδιέφερε να προσέξει το Ισραήλ, γι’ αυτό και πραγματοποίησε τις επιθέσεις νυκτερινές ώρες.
Οι αναφορές σε διάφορα δημοσιεύματα, έφεραν το Ισραήλ να έχει ενημερώσει τις ΗΠΑ για πληροφορίες που είχε συλλέξει και έδειχναν ότι η Συρία σκόπευε να ενεργοποιήσει την βάση στην Αμπού αλ Ντουχούρ με τουρκική συνδρομή. Αν και ο Αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία και ειδικός απεσταλμένος στην Συρία Τομ Μπάρακ, είπε ότι οι ΗΠΑ δεν επιβεβαίωσαν αυτές τις πληροφορίες, υπήρξε πληθώρα δημοσιευμάτων προ αλλά και μετά την επίθεση, ότι μεθοδεύεται η σταδιακή ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων και μέσων σε συριακές βάσεις.
Ούτως ή άλλως, το Ισραήλ τηρεί ανοικτό δίαυλο επικοινωνίας με την Τουρκία και υπάρχει η κοινή αντίληψη ότι δεν πρόκειται να γίνει στόχος οποιαδήποτε τουρκική παρουσία σε συριακό έδαφος. Αντιστοίχως και με την Συρία, το Ισραήλ ενημερώνει μέσα από επίσημα κανάλια για την αντίθεσή του στην ανάπτυξη περισσότερων τουρκικών δυνάμεων εκτός των περιοχών που ελέγχει η Τουρκία ήδη. Τέτοια ενημέρωση έγινε προς την Δαμασκό και πριν τις τελευταίες επιθέσεις. Για τον λόγο αυτό, αναφέρθηκε σε δημοσίευμα ότι προσωπικό τουρκικής κατασκευαστικής εταιρείας που πραγματοποιούσε εργασίες στην συγκεκριμένη βάση, αποχώρησε εγκαίρως.
Το Ισραήλ είχε επιτεθεί και τον Απρίλιο του 2025 στην αεροπορική βάση Τ4, υποστηρίζοντας ότι κατέστρεψε τα τελευταία ρωσικής προελεύσεως αντιαεροπορικά συστήματα που υπήρχαν εκεί. Πρόθεση είναι να απαγορεύσει στην Συρία την ανάπτυξη αεροπορικής δυνάμεως. Με τις τελευταίες επιθέσεις, το Ισραήλ συντηρεί ενεργό αυτό το “κεκτημένο” της ελευθερίας δράσεως εναντίον των στρατιωτικών υποδομών της Συρίας. Σε πολιτικό επίπεδο, είναι μια υπολογισμένη προειδοποίηση προς την Τουρκία, η οποία συνδράμει την Συρία στην αναδιοργάνωση της ένοπλης ισχύος της. Παρά την καταστροφή όμως των διαδρόμων στις στρατιωτικές βάσεις, ώστε να εμποδιστεί η προσγείωση βαρέων αεροσκαφών μεταφορών, δυνάμεις και οπλικά συστήματα μπορούν να μεταφερθούν και οδικώς.
Σε στρατιωτικό επίπεδο, το Ισραήλ ενδιαφέρεται ιδιαιτέρως για την ανάπτυξη συστημάτων ραντάρ και αντιαεροπορικών συστοιχιών, δεδομένου ότι από την ανάπτυξη ενός δικτύου αντιαεροπορικής αμύνης, εκτιμάται ότι θα ξεκινήσει η στρατιωτική και ειδικώς η αεροπορική ανόρθωση της Συρίας. Επειδή η Τουρκία είναι παραγωγός τέτοιων οπλικών συστημάτων, θεωρείται βέβαιο ότι εμφανίζεται και ως προμηθευτής της Συρίας.
Εν τούτοις, αντιαεροπορικά συστήματα και μάλιστα μεγάλου βεληνεκούς, τα οποία θα επηρέαζαν σοβαρά την ελευθερία δράσεως των ισραηλινών αεροπορικών δυνάμεων στην Συρία, μόνο με τουρκικό υπηρετικό προσωπικό μπορούν να επιχειρήσουν. Όπως μετρημένη ήταν η τελευταία δράση του Ισραήλ, αναλόγως μετρημένη αναμενόταν να είναι προς το παρόν και η τουρκική αντίδραση. Η Συρία θα μπορούσε να προμηθευτεί και να επιχειρεί τουρκικά συστήματα μικρότερων κατηγοριών. Πιθανώς, καθόλου τυχαίως, σε πρόσφατη έκθεση του Συριακού Υπουργείου Αμύνης, μεταξύ των αρκετών τουρκικής προελεύσεως συστημάτων που παρουσιάσθηκαν σε μακέτες, ήταν το βραχέως βεληνεκούς (SHORADS) τύπου HİSAR-A. Ο εφοδιασμός της Συρίας με αντιαεροπορικά χαμηλότερου επιπέδου, καθιστά δυσδιάκριτο εάν τα συστήματα λειτουργούν με προσωπικό που μπορεί να είναι και μεικτό, μεταξύ Σύριων και Τούρκων “συμβούλων”, οπότε η καταστροφή τους από το Ισραήλ δυσχεραίνει λόγω αυξημένου πολιτικού ρίσκου.
Το κορυφαίο σύστημα εγχώριας παραγωγής που σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις έχει ενταχθεί ήδη στο τουρκικό οπλοστάσιο, είναι το SİPER. Πρόκειται για σύστημα Θεάτρου Επιχειρήσεων με βλήμα SİPER 1 βεληνεκούς άνω των 100 χλμ., οργανικό ραντάρ έρευνας ALP-310G που λαμβάνει πληροφορίες από κινητούς σταθμούς ραντάρ εγκαίρου προειδοποιήσεως ALP-300G και το ραντάρ ελέγχου πυρός AKREP-1000G.
Αν η ανάπτυξη συστήματος SİPER στην Συρία δεν κρίνεται σκόπιμη στην παρούσα φάση, μετακίνησή του στο νοτιότερο άκρο της εξέχουσας της Αλεξανδρέττας, θα επέτρεπε την δημιουργία “ζώνης απαγορεύσεως” μέχρι τα βόρεια σύνορα του Λιβάνου. Στην περίπτωση αυτή, ο δημιουργούμενος “θόλος”, θα κάλυπτε την αεροπορική βάση Αμπού αλ Ντουχούρ, που απέχει περίπου 70 χλμ. Το επιχειρησιακό όφελος θα εξαρτάται από το εάν στην συγκεκριμένη βάση κινδυνεύσει τουρκικό προσωπικό, οπότε δικαιολογείται η προστασία του.
Τουρκικά δημοσιεύματα, φέρουν το SİPER να βρίσκεται σε υπηρεσία με την τουρκική αεροπορία. Αναφέρονται παραδόσεις δύο ή τριών πυροβολαρχιών, μέχρι σήμερα. Η πάγια πρακτική της κατά προτεραιότητα ενισχύσεως των τουρκικών δυνάμεων έναντι της Ελλάδος, σε συνδυασμό με τους πολιτικούς περιορισμούς στην Συρία, όσο και με το διαθέσιμο δυναμικό, αυξάνει τις πιθανότητες αναπτύξεως των συστημάτων SİPER, κατά βάση στην δυτική χώρα.
Σύγχρονοι σταθμοί ραντάρ και Plot Fusion – Τι και πως το κάνουν Ελλάδα και Τουρκία
